Odrębność Osób – świadectwo Biblii

A) OJCIEC NIE JEST SYNEM I SYN NIE JEST OJCEM

Wykazuję w innych rozdziałach na naszej stronie internetowej, że Pan Jezus Chrystus, Syn jest Bogiem i jest doskonałym objawieniem Ojca: „Boga nikt nigdy nie widział, lecz jednorodzony Bóg, który jest na łonie Ojca, objawił go”.  [Biblia Warszawska, Jan 1,18].

Oczywistym jest, że jest tylko Jeden Bóg. 

Oczywistym jest, że zarówno Ojciec jak i Syn jest Bogiem. 

Ale oczywistym jest też, że OJCIEC NIE JEST SYNEM I SYN NIE JEST OJCEM. Każdy z Nich jest inną osobą. 

Tę prawdę chcę tutaj podkreślić i na poparcie przedstawiam pod spodem serie wersetów:

 

Chrystus posłany jest przez Ojca: „(…) aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który go posłał. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, kto słucha słowa mego i wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota”.  [Biblia Warszawska, Jan 5,23-24];

Chrystus przychodzi od Ojca: Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca”.  [Biblia Warszawska, Jan 16,28]; 

Chrystus powraca do Ojca: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które Ja czynię, i większe nad te czynić będzie; bo Ja idę do Ojca„.  [Biblia Warszawska, Jan 14,12];

Chrystus otrzymuje rozkaz od Ojca: „Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać; taki rozkaz wziąłem od Ojca mego”.  [Biblia Warszawska, Jan 10,18] i „lecz świat musi poznać, że miłuję Ojca i że tak czynię, jak mi polecił Ojciec„.  [Biblia Warszawska, Jan 14,31]

Chrystus wypełnia wolę Ojca: „Jezus rzekł do nich: Moim pokarmem jest pełnić wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła„.  [Biblia Warszawska, Jan 4,34] i „zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał„.  [Biblia Warszawska, Jan 6,38];

Chrystus kocha Ojca: „świat musi poznać, że miłuję Ojca  [Biblia Warszawska, Jan 14,31]

Ale Chrystus też jest kochany przez Niego: Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w jego ręce”.  [Biblia Warszawska, Jan 3,35]

Zwraca się w modlitwie do Niego, używając słów „Ty” i „Tobie„: „(…) aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał”.  [Biblia Warszawska, Jan 11,42], „a teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze”.  [Biblia Warszawska, Jan 17,5].

A także mówi o Nim jako „On„: „co bowiem On czyni, to samo i Syn czyni”.  [Biblia Warszawska, Jan 5,19].

Czytamy także, że Ojciec zwraca się do Syna mówiąc „Ty„, a nie „Ja”: „I rozległ się głos z nieba: Tyś jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem”.  [Biblia Warszawska, Mar 1,11]

Mówi też o Synu jako „On„: „I powstał obłok, który ich zacienił, a z obłoku rozległ się głos: Ten jest Syn mój umiłowany, jego słuchajcie”.  [Biblia Warszawska, Mar 9,7]

Jasnym jest więc z powyższych wersetów, że Syn nie jest Ojcem i Ojciec nie jest Synem, ale każdy z nich jest inną osobą.

 

B) DUCH ŚWIĘTY NIE JEST OJCEM I NIE JEST SYNEM:

Z lektury Pisma Świętego dowiadujemy się coś więcej.

Pocieszyciel – Duch Święty, jest także Bogiem na równi z Ojcem i na równi z Synem ale nie jest ani Ojcem ani Synem. Duch Święty jest odrębną Osobą od Ojca i równie odrębną Osobą od Syna.

Przyglądnijmy się tylko Ewangelii Jana:

„Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie”. [Biblia Warszawska, Jan 14,16-17]

„Lecz Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w imieniu moim, nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem”.  [Biblia Warszawska, Jan 14,26]

„Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi. On mnie uwielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, moje jest; dlatego rzekłem, że z mego weźmie i wam oznajmi”.  [Biblia Warszawska, Jan 16,13-15]

Analizując tych kilka fragmentów mamy taką akcję:

1) Jezus prosi tutaj Ojca aby posłał Ducha Świętego.

2) Ojciec posyła Go w imieniu Syna.

3) Jezus Sam posyła Go od Ojca.

4) Duch uwielbia Syna.

5) Bierze to, co Ojciec dał Synowi i ukazuje Jego uczniom.

W tym momencie zauważmy, że każde z cytowanych wyrażeń zostało tak dobrane, by ukazać z największą jasnością iż Ojciec, Syn i Duch Święty są odrębni od siebie nawzajem. Jeden nie jest drugim, drugi nie jest trzecim, a trzeci nie jest pierwszym – już prościej się nie da.

 

C) BÓG OJCIEC, BÓG SYN I BÓG DUCH ŚWIĘTY SĄ ODRĘBNI OD SIEBIE:

Inny opis Biblijny potwierdzający tę prawdę to opis chrztu naszego Pana Jezusa Chrystusa.

W momencie gdy wychodzi On z wody, zstępuje Nań Duch Święty i jednocześnie z nieba daje się słyszeć głos Ojca, który uznaje Go za swego ukochanego Syna. Czy możliwe jest wyraźniejsze ukazanie odrębności Osób: Ojciec w niebie, Syn na ziemi i Duch zstępujący?

„A gdy Jezus został ochrzczony, wnet wystąpił z wody, i oto otworzyły się niebiosa, i ujrzał Ducha Bożego, który zstąpił w postaci gołębicy i spoczął na nim. I oto rozległ się głos z nieba: Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem”.  [Biblia Warszawska, Mat 316-17]

A w końcowych wersetach tej samej Ewangelii Mateusza czytamy o Chrystusowym nakazie nauczania wszystkich i chrzczenia nawróconych „w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Użycie słowa i w tym zdaniu wystarczająco ukazuje, że Ojciec nie jest Synem, Syn nie jest Duchem Świętym i Duch Święty nie jest Ojcem. 

Niemniej Jedność Boga nie zostaje naruszona: nawróceni nie mają być chrzczeni w „imiona”, ale w imię (jedno): „Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w IMIĘ Ojca i Syna, i Ducha Świętego„.  [Biblia Warszawska, Mat 28,19]