WYZNANIE WIARY

POLSKIEGO KOŚCIOŁA ZIELONOŚWIĄTKOWEGO

W DUBLINIE

 

1)       Wierzymy, że Pismo Święte – Biblia – jest Słowem Bożym, nieomylnym i natchnionym przez Ducha Świętego, i stanowi jedyną normę wiary i życia.

2)       Wierzymy w Boga w Trójcy Świętej jedynego, w osobach Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

3)       Wierzymy w Synostwo Boże Jezusa Chrystusa, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii Dziewicy; w Jego śmierć na krzyżu za grzech świata i Jego zmartwychwstanie w ciele; w Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście w chwale.

4)       Wierzymy w pojednanie z Bogiem przez opamiętanie i wiarę w Ewangelię, w Chrzest i Wieczerzę Pańską.

5)       Wierzymy w chrzest Duchem Świętym, przeżywanie pełni Ducha i Jego darów.

6)       Wierzymy w jeden Kościół, święty, powszechny i apostolski.

7)       Wierzymy w uzdrowienie chorych jako znak łaski i mocy Bożej.

8)       Wierzymy w zmartwychwstanie i życie wieczne.

 

 

KOMENTARZ DO WYZNANIA WIARY:

 

1. PISMO ŚWIĘTE

Pismo Święte jest w pełni wystarczającą, pewną nieomylną normą poznania, wiary i posłuszeństwa, które stanowią o zbawieniu. Jest ono w całości natchnionym przez Ducha Świętego Słowem Bożym. Dlatego oświecenie przez Ducha Świętego jest konieczne do jego właściwego zrozumienia. Pismo Święte, czyli zapisane Słowo Boże zawiera następujące księgi, które dzielą się na Stary i Nowy Testament:

Stary Testament:

Księga Rodzaju, Księga Wyjścia, Księga Kapłańska, Księga Liczb, Księga Powtórzonego Prawa, Księga Jozuego, Księga Sędziów, Księga Rut, 1 Księga Samuela, 2 Księga Samuela, 1 Księga Królewska, 2 Księga Królewska, 1 Księga Kronik, 2 Księga Kronik, Księga Ezdrasza, Księga Nehemiasza, Księga Estery, Księga Hioba, Księga Psalmów, Księga Przysłów, Księga Kaznodziei (Koheleta, Eklezjastesa), Pieśń nad Pieśniami, Księga Izajasza, Księga Jeremiasza, Lamentacje, Księga Ezechiela, Księga Daniela, Księga Ozeasza, Księga Joela, Księga Amosa, Księga Abdiasza, Księga Jonasza, Księga Micheasza, Księga Nahuma, Księga Habakuka, Księga Sofoniasza, Księga Aggeusza, Księga Zachariasza, Księga Malachiasza.

Nowy Testament:

Ewangelia wg Mateusza, Ewangelia wg Marka, Ewangelia wg Łukasza, Ewangelia wg Jana, Dzieje Apostolskie, List do Rzymian, 1 List do Koryntian, 2 List do Koryntian, List do Galatów, List do Efezjan, List do Filipian, List do Kolosan, 1 List do Tesaloniczan, 2 List do Tesaloniczan, 1 List do Tymoteusza, 2 List do Tymoteusza, List do Tytusa, List do Filemona, List do Hebrajczyków, List Jakuba, 1 List Piotra, 2 List Piotra, 1 List Jana, 2 List Jana, 3 List Jana, List Judy, Apokalipsa.

Referencje biblijne: Rdz 1,1; Ps 19,2-5; Prz 22,19-21; Łk 24,27.44; Rz 1,19-21; 2,14-15; Ef 2,20; 1 Tes 2,13; 2 Tm 3,15-17; Hbr 1,1-2; 2 P 1,19-21; 1 J 5,9.

 

2. BÓG TRÓJJEDYNY

Jest tylko jeden żywy i prawdziwy Bóg. Jest On samoistny i nieskończony w swojej istocie i doskonałości. Tylko On posiada nieśmiertelność i przebywa w światłości niedostępnej. Bóg stworzył niebo i ziemie, świat ludzi i aniołów. Bóg jedyny objawił się jako Byt w trzech osobach – Ojca i Syna i Ducha Świętego – które stanowią jedność w istocie, mocy i wieczności.

Referencje biblijne: Rdz 17,1; Wj 3,14; Pwt 4,15-16; 6,4-6; 1 Krl 8,27; Ps 90,2; Iz 6,3; 46,9-10; 48,12; Jr 10,10; 23,23-24; Ml 3,6; Mt 28,19; J 1,1-3.18; 4,24; Rz 9,5; 11,35-36; 1 Kor 8,4-6; 2 Kor 13,13; 1 Tm 1,17; Hbr 2,6; 1J 5,8; Ap 1,17-18.

 

3. JEZUS CHRYSTUS

Jezus Chrystus jest jednorodzonym Synem Bożym – odwiecznym i wcielonym Słowem Boga – który się począł z Ducha Świętego i narodził się z Marii Dziewicy. Posiada dwie natury – boską i ludzką, jest Synem Bożym i Synem Człowieczym. On poniósł śmierć na krzyżu za grzech świata i zmartwychwstał w ciele dla usprawiedliwienia wierzących. Po zmartwychwstaniu Jezus Chrystus wstąpił do nieba i zasiadł na prawicy Ojca, skąd przyjdzie powtórnie. Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem miedzy Bogiem a człowiekiem.

Referencje biblijne: Wj 3,14; Ps 2,7; 22; 23; 24; 45,7-8; 110,1-4; Iz 42,1; 53; Mt l,23; 28,19; Łk l,31-33.35; J 1,14; 3,13.34; 5,22-23.27; 17,1.6.8.18.21-23.26; Dz 2,33.36; 3,22-23; 10,38-40; 17,31; 20,28; Rz 3,25-26; 8,3.29; 9,5; Ga 4,4. 2 Kor 13,13; Ef 1,22-23; Flp 2,11; Kol 1,19-20; 2,3; 1 Tm 2,5; Hbr 1,2; 2,14-17; 5,5-6; 7,22-26; 9,14-I5; 13,8; 1 J 5,20; Ap 13, 8.

 

4. DUCH ŚWIĘTY

Duch Święty jest trzecią, boską osobą Trójcy Świętej. Z Jego natchnienia powstało Pismo Święte. Z Ducha Świętego począł się Jezus Chrystus, który również „przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu”. Duch Święty udziela się człowiekowi w odrodzeniu, chrzcie w Duchu, napełnieniu oraz w duchowych darach łaski Bożej.

Referencje biblijne: Rdz 1,2; Ps 139,7; Iz 11,2; Mt 12,31; Łk 2,27; 4,18; 11,13; J 4,24; 14,16?17.26; 15,26; 16,13; Dz 2,4; 16,7; 21,11; Rz 1,4; 8,9.14; 1 Kor 6,19; 12,4.8-13; 2 Kor 1,22; 3,17; Ga 4,6; 1 P 1,11; 4,16; Ap 22,17

 

5. UPADEK I ZBAWIENIE CZŁOWIEKA

Człowiek został stworzony przez Boga jako istota prawa i czysta. Przez swój grzech utracił pierwotną sprawiedliwość i jego szczęśliwą społeczność z Bogiem została przerwana. Grzech pierwszego człowieka – jako mężczyzny i kobiety – objął wszystkich ludzi i dlatego śmierć stała się udziałem wszystkich. Zbawienie dokonało się przez śmierć Jezusa Chrystusa, Baranka Bożego na krzyżu i jest dostępne każdemu człowiekowi z łaski Bożej przez wiarę. Skutkiem zbawczej wiary jest usprawiedliwienie, odrodzenie, usynowienie i uświęcenie. Zbawczej wierze towarzyszą dobre uczynki.

Referencje biblijne: Rdz l,26-28; 3,6.13.16-19; 6,5; Jr 17,9; Rz 3,10-20; 11,13; 5,12-21; Ef 2,8-10; 1 Tm 2,3-5; Tt 2,14..

 

6. SAKRAMENTY CZYLI USTANOWIENIA CHRYSTUSOWE

Chrystusowe ustanowienia dla Kościoła to – Chrzest i Wieczerza Pańska.

A) CHRZEST

Greckie słowo „baptidzo” oznacza myć, zanurzać i przeszło do terminologii chrześcijańskiej jako terminus technicus czynności związanej z aktem inicjacji chrześcijańskiej. Występuje w Nowym Testamencie ok. stu razy, wliczając w to również obmycia rytualne żydów, chrzest Jana Chrzciciela, chrzest w Duchu Świętym.

Jest on znakiem wspólnoty z Chrystusem w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, rzeczywistością wszczepienia w Chrystusa i rzeczywistością przebaczenia grzechów.

Chrzest jest wykonywany w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego przez zanurzenie w wodzie.

  1. Chrzest jest przykazaniem Pańskim, a jego konieczność nie podlega dyskusji.
  2. W nauczaniu Jezusa Chrystusa i apostołów Chrzest ma wiele odniesień i obrazów, które pozwalają stwierdzić, że mamy do czynienia z rzeczywistością złożoną i wieloznaczeniową. Obrazy najczęstsze to:

– chrzest, który zbawia (Mk 16,15),

– chrzest na odpuszczenie grzechów (Dz 2,38),

– chrzest jako obmycie z grzechów – uwolnienie od oskarżeń sumienia (Dz 22,16),

– chrzest jako pogrzebanie starego człowieka i, co się z tym wiąże, wzbudzenie z

martwych do nowego życia (Rz 6,3-8; Kol 2,12),

– chrzest jako narodzenie na nowo (Jan 3,5),

– chrzest jako przyobleczenie się w Chrystusa – utożsamienie z Chrystusem (Gal 3,27),

– chrzest jako Arka Noego, która zbawia (1Pi 3,21),

– chrzest jako obraz przejścia Izraela przez Morze Czerwone.

  1. Przez wiarę i Chrzest stajemy się częścią Ciała Chrystusa = Kościoła.
  2. Chrzest uznajemy za końcowy akt procesu Narodzenia Na Nowo.
  3. Chrzest nie tylko wskazuje na nawrócenie i inne rzeczywistości duchowe (takie jak: obmycie i uwolnienie z grzechów, oczyszczenie sumienia ze wszystkich obciążających win, zmartwychwstanie do nowego życia itp.), ale je przede wszystkim poświadcza.
  4. Zgodnie z przykazaniem Jezusa Chrystusa, Chrzest może mieć miejsce wówczas, gdy człowiek uwierzy (Mk 16,16; Mt 28,18-20; Hbr 11,6) – gdy nawróci się poprzez prawdziwe i szczere upamiętanie, odrzuci grzech wyrażając szczerą pokutę, wyzna Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela (Dz 2,38.39; 8,37; 10,44-48; 16,30-32) oraz poprosi o przyjęcie do Kościoła (Dz 2,41-42; 2,47; 4,4).
  5. Chrzest, w znaczeniu biblijnym, musi być aktem wolnym ze strony człowieka, który zwraca się o jego spełnienie do Kościoła.
  6. Odmawiamy Chrztu:

– niemowlętom i małym dzieciom,

– osobom nienawróconym lub o nieszczerych intencjach,

– osobom znajdującym się w stanie utraty przytomności, śpiączce, w stanie śmierci klinicznej itp.

– osobom o średnim i dużym zaburzeniu psychicznym; w tym wypadku istotnym elementem jest z jednej strony orzeczenie lekarskie, z drugiej zaś – odpowiedzialne zachowanie Pastora i Rady Starszych Kościoła, którzy są zobowiązani do zbadania sprawy i podjęcia decyzji.

  1. Zgodnie z nauką apostolską o jedyności Chrztu (Ef 4,5) uważamy, że pewne akty chrzcielne czynione przez niektóre Kościoły nie są realizowane zgodnie z zasadami Pisma Świętego i w związku z tym uznajemy za nieważne chrzty:
  2. a) udzielone w wieku niemowlęcym,
  3. b) udzielone osobom nienawróconym,
  4. c) udzielone niepoprawnie teologicznie lub formalnie, tj. wówczas gdy np.:

– została naruszona zasada właściwej motywacji, jak w przypadku przymusu           psychicznego czy fizycznego (np. osoba chrzczona nie w pełni decydowała o tym, czy chce być ochrzczona, jak to może mieć miejsce u ludzi z zaburzeniami psychicznymi lub u dzieci, na których rodzice wymusili taką decyzję);

– chrzest został udzielony przez nieupoważnionego do tej czynności kościelnej chrzciciela i można mieć uzasadnione wątpliwości co do poprawności formalnej udzielonego chrztu; nie istniały przy tym żadne okoliczności usprawiedliwiające takie postępowanie chrzczącego, a ochrzczony ma w tej kwestii wątpliwości. W tym wypadku rozstrzygająca jest decyzja Pastora i Rady Starszych;

– materia lub forma chrztu nie zostały zachowane;

– mamy do czynienia z udzieleniem go przez osoby o przekonaniach antytrynitarnych.
W takich sytuacjach wymagane jest udzielenie Chrztu. Nie jest to jednak chrzest ponowny, gdyż poprzedni nie spełniał znamion Chrztu i w tej sytuacji uznać go należy raczej za akt zbliżony do Chrztu, ale nim niebędący. Zaleca się, aby decyzję o powtórzeniu Chrztu Pastor i Rada Starszych podejmowały ze szczególną rozwagą.

  1. Katechumeni poniżej 16 roku życia pragnący przyjąć Chrzest muszą mieć zgodę rodziców lub innych opiekunów prawnych.
  2. Materią Chrztu jest woda.
  3. Dla ważności Chrztu nie ma znaczenia, czy jest on dokonywany w rzece, morzu, jeziorze, w innych zbiornikach naturalnych, czy też w zbiornikach sztucznych, takich jak baseny i baptysteria. Istotne jest jednak, aby zbiornik wodny nie deprecjonował powagi Chrztu. Ze względu na świętość Słowa Bożego zaleca się zwrócenie uwagi na otoczenie, w jakim Chrzest jest dokonywany.
  4. Do formy Chrztu zaliczyć należy: złożenie wyznania wiary przez katechumena, wezwanie Imienia Bożego i akt całkowitego zanurzenia dokonany przez chrzciciela.
  5. Przed wezwaniem Imienia Bożego i zanurzeniem, katechumen powinien złożyć wyznanie wiary, odpowiadając na trzy pytania chrzciciela, na przykład:

– Bracie/Siostro [imię], czy wierzysz, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym?

– Czy wierzysz, że On zmarł za twoje grzechy i zmartwychwstał dla twojego       usprawiedliwienia?

– Czy pragniesz być ochrzczony i przyrzekasz służyć wiernie Jezusowi we wspólnocie     Jego Kościoła przez całe twoje życie?
Chrzciciel wypowiada formułę chrzcielną w brzmieniu: Na podstawie twojego wyznania wiary i pragnienia Chrztu – chrzczę ciebie w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

  1. Nie praktykujemy Chrztu w formule ograniczonej tylko do Imienia Pana Jezusa Chrystusa. Stwierdzamy, że Księga Dziejów Apostolskich podaje jedynie opisy Chrztu, a nie formułę chrzcielną.
  2. Zaleca się, żeby chrzciciel ubrany był zgodnie z powagą chwili. Najlepszym strojem na tę okazję jest toga lub inny ubiór duchownego np. spodnie garniturowe, koszula, krawat.
  3. Zaleca się, żeby katechumen ubrany był w specjalne szaty (zwyczajowo koloru białego). Należy także zwrócić uwagę, aby przestrzegać zasad skromności i nie dopuścić do skąpego lub nieprzyzwoitego stroju przewidując zachowania mokrego materiału.
  4. Osoba ochrzczona otrzymuje świadectwo chrztu.
  5. Osoba ochrzczona automatycznie zostaje członkiem Kościoła chyba, że Pastor i Rada Starszych uzgodni to inaczej.

B) WIECZERZA PAŃSKA

Uczestnicząc w Wieczerzy Pańskiej pod dwiema postaciami: chleba i wina, Kościół wspomina śmierć Chrystusa.

Akt ten określa się następującymi terminami:

Wieczerza Pańska (1 Kor 11,20)

Łamanie Chleba (Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19; Dz 2,42.46; 20,7;

1 Kor 10,16.17ab; 11,23.26-28)

Stół Pański (1 Kor 10,21)

Kielich i chleb (1 Kor 10,16.17.21; 11,25-28)

Komunia w znaczeniu wspólnoty (1 Kor 10,17.21.30; 1 Kor 10,16.18.20)

Eucharystia w znaczeniu dziękczynienia (Mt 26,26; Mk 14,22n; Łk 22,19;

1 Kor 11,24).

W niniejszym oświadczeniu używa się terminu Wieczerza Pańska.

– Ustanowienie Wieczerzy Pańskiej opisują trzej pierwsi Ewangeliści i ap. Paweł (Mt 26,26-29; Mk 14,22-26; Łk 22,19-20; 1 Kor 11,23-32). Wieczerza swoimi korzeniami sięga uczty paschalnej (Wj 12; por. Łk 22,15). Aby lepiej zrozumieć intencje Pana Jezusa, należy rozważać wydarzenia Wieczerzy w nawiązaniu do wyjścia Izraelitów z Egiptu, a szczególnie wszystkiego, co dotyczy baranka paschalnego i samego przebiegu uczty paschalnej. Izrael miał obchodzić Paschę na pamiątkę zbawczego wydarzenia (Wj 12,14). Obchodzenie Paschy należało do przykazań nałożonych przez Boga na Izraela (Wj 12,14; por. Łk 22,19; 1 Kor 11,24.25), a łamanie tego nakazu obwarowane było groźbą usunięcia z ludu (Lb 9,13).

– Zgodnie z nauką apostolską, „naszą Paschą” jest Chrystus (1 Kor 5,7), co czyni ze śmierci i zmartwychwstania Pana centralne wydarzenie w dziejach zbawienia. Z tego też powodu wspominanie (anamnesis) wydarzenia Krzyża jest istotnym elementem chrześcijańskiego nabożeństwa.

– Udział w Wieczerzy Pańskiej jest uczestniczeniem przez wiarę w jedynej, zbawczej ofierze Jezusa Chrystusa, złożonej na krzyżu.

– Obecność Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej jest rzeczywista, ale duchowa, nie materialna.

– Wieczerza Pańska nie jest składaniem Chrystusa w ofierze i nie ma w niej żadnej innej ofiary, poza ofiarą uwielbienia i dziękczynienia (Hbr 13,15), jaką chrześcijanie nieustannie składają Bogu za Jezusa Chrystusa. Chrystus nakazał błogosławić chleb i wino, by w ten sposób poświęcić je jako widzialne znaki Jego niewidzialnego Ciała i Krwi. Chleb jest „społecznością ciała Chrystusowego”, kielich jest „społecznością krwi Chrystusowej”.

Elementy Wieczerzy Pańskiej, chleb i wino, w taki sposób odnoszą się do Chrystusa, że można je nazywać Jego Ciałem i Krwią (1 Kor 10,16), choć w swojej istocie i naturze nie przestają być one nadal rzeczywistym chlebem i winem.

– Spożywanie chleba i picie wina podczas Wieczerzy Pańskiej musi być połączone z wiarą, gdyż elementy te same w sobie nie mają mocy sprawczej, a stają się sądem dla tych, którzy podchodzą do tych świętych znaków bez wiary.

– Wieczerza Pańska to widzialne Słowo, przez które Kościół głosi śmierć Pana, Jego zmartwychwstanie i powtórne przyjście w chwale; jest też świadectwem jedności Kościoła.

– Wieczerza Pańska obejmuje:

1) rozważanie stosownych fragmentów Pisma Świętego (w tym słów Ustanowienia 1 Kor 11,23-26),

2) modlitwę dziękczynną i błogosławieństwo poszczególnych elementów,

3) łamanie i spożywanie chleba oraz picie z kielicha.

– Materią Wieczerzy Pańskiej jest chleb i wino.

Chleb może być zarówno przaśny (na pamiątkę macy spożywanej w czasie Ostatniej Wieczerzy), jak i zwykły, tj. kwaszony (na pamiątkę Chrystusa, który stał się nowym zaczynem).

Wino powinno być gronowe. W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie soku winogronowego. Wino podaje się w jednym kielichu jeśli technicznie jest to do przeprowadzenia. Tej kwestii jednak nie dogmatyzujemy i przy większej liczbie uczestników dopuszcza się dwa, trzy lub więcej kielichów, a nawet stos kieliszków. Ważne jest aby pamiętać, że to jest nadal jeden i ten sam kielich i mimo, że kielichów jest wiele to modlimy się nad jednym. Jest to ważny wyraz jedności z Chrystusem

Wieczerzę Pańską sprawuje się zasadniczo w ramach nabożeństwa kościelnego każdej niedzieli.

Wieczerza Pańska powinna być godnie sprawowana przez pastora lub inną uprawnioną osobę.

Do Wieczerzy Pańskiej mają prawo przystępować wyłącznie osoby nawrócone i ochrzczone.

W Wieczerzy Pańskiej nie mogą uczestniczyć osoby, które w ramach dyscypliny kościelnej zostały tego prawa pozbawione.

Po zakończeniu nabożeństwa pobłogosławione dary powinny być traktowane z poszanowaniem.

Wieczerzę Pańską można sprawować również w miejscu przebywania osób chorych i niedołężnych. Należy przy tym zadbać o właściwą i godną oprawę tej uroczystości.

Obecność Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej jest rzeczywista, ale duchowa, nie materialna.

Referencje biblijne: Mt 3,16; 28,18-20; Mk 16,15-16; Dz 2,38. 41; 9,10-18; Rz 6,3-10; Rdz 12; Mt 26,17-30; Mk 14,12-26; Łk 22,7-23; 24,29-31; J 13,21-30; 1 Kor 10,16-21; 11,23-34.

 

7) BŁOGOSŁAWIEŃSTWO DZIECI

  1. Zgodnie z przesłaniem Pisma Świętego powierzamy dzieci Panu wraz z modlitwą o Boże błogosławieństwo (Mt 19,13-15; Mk 10,13-16; Łk 18,15-17).
  2. Uroczystość ta nie jest substytutem Chrztu, lecz modlitwą Kościoła o Boże błogosławieństwo dla dziecka i jego rodziców.

 

8. CHRZEST DUCHEM ŚWIĘTYM

Chrzest Duchem Świętym jest wyzwoleniem Ducha Świętego w wierzących, które to powoduje wzmocnienie do chrześcijańskiego życia w mocy. Podczas chrztu w Duchu Świętym udzielane są duchowe dary łaski i charyzmaty ku budowaniu Ciała Chrystusowego – Kościoła, dla skutecznej służby i świadectwa. Znakiem chrztu Duchem Świętym jest przemienione życie i duchowe dary łaski Bożej, między innymi natchnione przez Ducha Świętego mówienie innymi językami (glosolalia).

Referencje biblijne: Mt 3,11-12; Mk 1,8; Łk 3,16; 12,49-50; J 1,33; Dz 1,5; 2,4.17.38-39; 8,14-17; 10,44; 19,6; 1 Kor 12;14; Ef 4,4-16.

 

9. KOŚCIÓŁ

Założycielem Kościoła jest Jezus Chrystus. Do Kościoła Powszechnego należą ludzie wierzący i odrodzeni z Ducha Świętego zarówno żyjący na ziemi, jak i ci, którzy „zasnęli w Chrystusie”. Ci, którzy odeszli do wieczności stanowią Kościół Tryumfujący, zaś jeszcze żyjący na ziemi – Kościół Pielgrzymujący. Głową Kościoła jest Jezus Chrystus. Do budowania Kościoła – Ciała Chrystusowego Pan ustanowił odpowiednie służby, np. biskupów, prezbiterów, pasterzy, nauczycieli, ewangelistów, diakonów.

Referencje biblijne: Wj 40,34-38; Mt 16,18; 18,15-20; 28,18-20; Dz 2,41-44; 11,26; 15,1-35; 20,17-38; Rz 1,7; 1 Kor 12,12-31; Ef 1,10.22-23; 4,1-16; 5,23-32; Kol 1,18-19; Hbr 12, 18-24; Ap 2; 3.

 

10. UZDROWIENIE CHORYCH

Fizyczne ciało człowieka zostanie odkupione dopiero w chwili powtórnego, chwalebnego przyjścia Jezusa Chrystusa przez zmartwychwstanie umarłych i przemienienie żyjących, kiedy „to, co skazitelne przyoblecze się w nieskazitelność”. Bóg jednakże okazuje łaskę uzdrowienia również w doczesności przez modlitwę wiary w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa, dary uzdrawiania oraz przez nauki medyczne.

Referencje biblijne: Wj 15,26; Lb 12,10-16; 21,4-10; 2 Krl 21,1-11; Iz 38,1-8; 53,4-5; Mt 8,1-17; 9,12; 10,1.8; Mk 2,17; 16,17-18.20; J 5,31; Dz 3,1-9; 5,12-16; 10,32-35; 1 Kor 12,9.28; 1 Tm 5,23; 2 Tm 4,20; Jk 5,13-16.

 

11. MAŁŻEŃSTWO

Małżeństwo zostało ustanowione przez Boga w akcie stworzenia.

Jest to monogamiczny i nierozerwalny związek mężczyzny i kobiety. (Rdz 2,23-24; Mt 19,5-6; Mk 10,6-12; Ef 5,31), oznacza to, że może być zawarty tylko miedzy jednym mężczyzną i jedną kobietą. Nie może być zawarty miedzy bliskimi krewnymi, ponieważ jest to zabronione przez Słowo Boże.

Małżeństwo uważa się za zawarte z chwilą złożenia ślubowania mającego charakter aktu publicznego zgodnego z obowiązującymi normami prawnymi i kościelnymi. (Rdz 24,67; 29,22-23; Sdz 14,10; Rt 4,11-13; Mt 1,18-21;).

Zawieranie związku małżeńskiego przez osobę wierzącą z osobą niewierzącą – mimo ważności tego małżeństwa – uważa się za niezgodne z wolą Bożą (2Kor 6,14-16).

Rozwód zawsze jest złem (Ml 2,13-16; Mt 19,8; Mk 10,9). Uznaje się dopuszczalność rozwodu jako mniejszego zła w trzech przypadkach szczególnych przedstawionych w Nowym Testamencie: klauzula Mateuszowa (5,32; 19,9), obie klauzule Pawłowe (1Kor 7,11.15).

Powtórne małżeństwo, jako mniejsze zło, jest możliwe, gdy rozwód nastąpił w wyniku wszeteczeństwa lub z inicjatywy strony niewierzącej. Odnosi się to także do osób rozwiedzionych z innych przyczyn niż wyżej wymienione, jeżeli rozwód miał miejsce przed ich nawróceniem. Jednak w każdym przypadku kwestia powtórnego małżeństwa powinna być rozpatrywana indywidualnie. W związku z tym nie należy wymagać od pastora spełnienia posługi ślubnej, jeśli zakłóca to spokój jego sumienia. (Mt 5,32; 19,9; 1Kor 7.15; 2Kor 5,17).

Duchownymi Kościoła, Starszymi Zboru i Diakonisami nie mogą być osoby rozwiedzione (1Tm 3,2.11-12; Tt 1,5-7).

Współżycie płciowe przedmałżeńskie i pozamałżeńskie, współżycie homoseksualne oraz inne zboczenia seksualne są grzechem (Kpł 18,22-23; Pwt 5,18; 22,13-29; Mt 1,18-25; 5,27-28; Łk 1,34; Hbr 13,4; Rz 1,26-27).

Celem małżeństwa jest zarówno prokreacja, przekazywanie daru życia następnemu pokoleniu, jak i wspólnota oraz pomoc wzajemna. Uznaje się świętość pożycia płciowego w małżeństwie, przez które realizuje się biblijna zasada: „staną się jednym ciałem” i które służy prokreacji (Rdz 2,24; Kzn 9,9; 1Kor 6,16; 7,3-5).

Małżonkowie mają prawo do planowania rodziny zgodnie z ich chrześcijańskim sumieniem; dopuszcza się stosowanie środków antykoncepcyjnych za wyjątkiem wczesnoporonnych. Aborcja jest grzechem (Rdz 1,28; Wj 20,13).

Zasadą małżeństwa jest jego nierozerwalność.

Referencje biblijne: Rdz 1,26-28; 2,20-25; 24,1-67; Ne 13,25-27; Mt 19,3-12; Mk 10,1-12; Ef 5,21-32; 1 Kor 7,2-40; 1 Tm 3,2.12; 4,3; Hbr 13,4.

 

12. RZECZY OSTATECZNE

Bóg wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa. W dniu tym będą sądzeni wszyscy ludzie oraz upadli aniołowie z szatanem na czele. Nastąpi wówczas powszechne zmartwychwstanie: sprawiedliwych w przemienionym ciele do życia wiecznego, niesprawiedliwych zaś – na wieczne potępienie. Dziedzictwem sprawiedliwych będzie „nowe niebo i nowa ziemia, w których sprawiedliwość mieszka”, zaś niesprawiedliwych – „jezioro ogniste”.

Referencje biblijne: Rdz 3,19; Wj 3,1-6; Kzn 12,7; Hi 19,25-27; Mt 24,1-44; 25,1-13.31-46; Łk 16,19-31; 20,27-38; J 11,23-27.32-44; Dz 2,29-32; 13,36-39; Rz 1, 1-4; 14,7-9; 1 Kor 3,10-17; 15,1-55; 2 Kor 5,1-10; Flp 2, 9; 1 Tes 4,13-18; 5,1-11; 2 Tes 1,6-10; 2,1-l2; Hbr 13,8; 1 P 1,10-12; 2 P 2,4-13; 3,1-13; Jud 6-9.14-15; Ap 20-22.

 

13. Dodatkowa klauzula w sprawie OPĘTANIA 

Stoimy na stanowisku, że opętany przez demona lub ducha nieczystego może być tylko człowiek niewierzący. Chrześcijanin prawdziwie odrodzony do nowego życia z Bogiem nie może być opętany przez demona, ani nie może być zniewolony żadnym duchem nieczystym. Ofiara Jezusa Chrystusa dokonana na krzyżu jest doskonała i doskonale zmazuje wszelki grzech (w tym grzechy pokoleniowe) i rozrywa wszelkie „kajdany” i zniewolenia i łamie wszelkiego rodzaju przekleństwo. Dlatego, że ofiara Jezusa Chrystusa jest doskonała i wystarczająca nie można dodać do niej już niczego więcej w taki sposób, aby ją uzupełnić lub wzmocnić co do działania lub mocy.